PMO Menggunakan Pelobi Di Amerika Syarikat: Pengisytiharan Tambahan Menamakan Dato’ Seri Najib Razak, Kenyataan Media Pejabat Perdana Menteri Berbohong?

Berbeza dengan banyak pendedahan lain yang saya buat kebelakangan ini, saya agak terkejut apabila Setiausaha Media Perdana Menteri, Dato’ Tengku Sariffuddin Tengku Ahmad semalam mengeluarkan kenyataan rasmi menafikan dakwaan bahawa Pejabat Perdana Menteri pernah melantik bekas pembantu Presiden Trump untuk melobi Kerajaan Amerika Syarikat.

Saya memetik satu perenggan kenyataan rasmi tersebut yang diterjemahkan seperti di bawah:

“.. Walau bagaimana pun, bertentangan dengan laporan media dan pengisytiharan yang difailkan, Pejabat Perdana Menteri atau Kerajaan Malaysia tidak pernah mengarahkan, melantik atau memberi kontrak baik kepada Godfrey Group Ltd, firma 45 Group atau (bekas pembantu Presiden Trump) Healy Baumgardner-Nardone..”

Maksud kenyataan media rasmi Pejabat Perdana Menteri ialah sementara Pejabat Perdana Menteri tidak menafikan kesahihan pengisytiharan kerja-kerja melobi yang difailkan oleh bekas pembantu Presiden Trump itu, Pejabat Perdana Menteri tidak tahu menahu mengenai perkara itu kerana Pejabat Perdana Menteri atau Kerajaan Malaysia tidak pernah mengarahkan atau melantik firma-firma yang dinamakan di dalam pengisytiharan yang difailkan dengan Jabatan Keadilan Amerika Syarikat itu.

Ini bukanlah kali pertama Perdana Menteri, Dato’ Seri Najib Razak menggunakan alasan sebegini untuk menafikan sesuatu. Dalam kes dana awam dari SRC International Limited, beliau dilaporkan menyatakan di dalam kes saman yang sedang berjalan di mahkamah bahawa beliau tidak tahu menahu tentang dana yang masuk ke dalam akaun peribadi beliau.

Saya mengesyaki semasa kenyataan media rasmi ini dikeluarkan, Pejabat Perdana Menteri tidak sedar bahawa satu lagi pengisytiharan tambahan telah difailkan oleh firma pelobi 45 Group yang dimiliki bekas pembantu Presiden Trump, Healy Baumgardner-Nardone.

Pengisytiharan tambahan itu memberi maklumat yang lebih jelas mengenai siapa yang terlibat, siapa di belakang syarikat misteri Godfrey Group Limited yang menjadi pengantara di antara Pejabat Perdana Menteri dan pelobi di Washington serta perjanjian yang ditandatangani.

Saya sertakan keseluruhan dokumen pengiystiharan iaitu Exhibit A dan Exhibit B (yang melampirkan perjanjian lantikan untuk kerja-kerja melobi di antara Godfrey Group Limited dan 45 Group).

Download (PDF, 281KB)

Daripada dokumen-dokumen pengisytiharan ini, kita dapat mengesahkan perkara-perkara berikut:

1) Dato’ Seri Najib disahkan sebagai pegawai kerajaan yang berurusan dengan pelobi di Amerika Syarikat (lihat Perkara 6 dalam Exhibit A).

 

2) Walaupun kontrak lantikan melobi ini tidak dibayar oleh Kerajaan Malaysia, pelobi di Washington tetap berurusan dengan pegawai-pegawai Kerajaan Malaysia. Ini menunjukkan kenyataan media Pejabat Perdana Malaysia semalam kononnya Pejabat Perdana Malaysia atau Kerajaan Malaysia “tidak tahu menahu” adalah tidak tepat.

 

3) Kontrak melobi ini turut melibatkan usaha mengatur pertemuan di antara Kerajaan Amerika Syarikat dan Kerajaan Malaysia.

 

4) Perjanjian ini dibuat oleh Godfrey Group Limited yang didaftarkan sebagai syarikat pesisir pantai (offshore company) di British Virgin Island (BVI) yang bermaksud syarikat ini dilindungi dengan kerahsiaan dan tidak ada sesiapa pun yang boleh tahu siapa yang memiliki syarikat ini.

 

5) Bekas pembantu Trump, Healy Baumgardner-Nardone dibayar USD25,000 (bersamaan RM100,000) setiap bulan pada awal bulan untuk menyediakan perkhidmatan melobi ini.

 

6) Syarikat Godfrey Group Limited (walaupun didaftarkan dalam penuh kerahsiaan di British Virgin Island) menggunakan alamat surat menyurat di Taman Molek, Johor Bahru.

 

7) Perjanjian lantikan kontrak melobi ini ditandatangani oleh seorang yang bernama Florence Goh mewakili Godfrey Group Limited.

 

Dokumen-dokumen ini secara jelas menunjukkan bahawa kerja-kerja melobi melibatkan pegawai-pegawai Kerajaan Malaysia. Malah Dato’ Seri Najib sendiri dinamakan sebagai pegawai kerajaan yang akan berurusan dengan firma melobi ini.

Saya dengan segera cuba menyemak latar belakang Florence Goh yang menjadi pengarah Godfrey Group Limited.

Alamat 42, Jalan Molek 2/3 membawa kepada sebuah syarikat yang benar-benar wujud iaitu CRT Insights Technologies Sdn Bhd yang disenaraikan sebagai sebuah pembekal khidmat latihan yang berdaftar dengan Dana Pembangunan Sumber Manusia (HRDF) Kementerian Sumber Manusia, seperti di bawah:

https://www.hrdf.com.my/DigiGov/digigovportal.htm?actionFlag=SC_getSearchCompoPage&isPopup=0&isAnonymous=true&tableid=row&d-16544-p=5&hideActionBtns=Y&screenMode=edit&elementId=1100889&applicationMstId=1100011&defaultSearchCrt=1100100~1~N~N&changeLang=en_US

 

Dari situ, saya membuat carian Suruhanjaya Syarikat Malaysia (SSM) dan mengesahkan bahawa CRT Insights Technologies Sdn Bhd benar-benar wujud dan dimiliki oleh seorang bernama Goh Siew Boey yang maklumatnya nampak sama dengan Florence Goh seperti di dalam perjanjian kontrak melobi yang diisytiharkan di Amerika Syarikat.

Saya sertakan carian SSM yang menamakan Goh Siew Boey sebagai pemegang saham dan pengarah CRT Insights Technologies Sdn Bhd. Alamat perniagaan CRT Insights Technologies Sdn Bhd adalah sama dengan alamat Godfrey Group Limited di 42, Jalan Molek 2/3.

Download (PDF, 201KB)

 

Berdasarkan maklumat-maklumat ini, saya menyeru supaya:

i. Dato’ Seri Najib berterus terang dan menyatakan sama ada 45 Group (yang dimiliki bekas pembantu Presiden Trump) telah berbohong apabila menamakan Perdana Menteri sebagai pegawai Kerajaan Malaysia yang berurusan dengan beliau (Healy Baumgardner-Nardone);

ii. Jika Healy Baumgardner-Nardone telah berbohong di dalam pengisytiharan kerja melobi yang difailkan sehingga mengheret nama Dato’ Seri Najib, maka Kerajaan Malaysia perlulah dengan serta merta mengambil tindakan undang-undang terhadap Healy Baumgardner-Nardone dan memaklumkan secara rasmi kepada Kerajaan Amerika Syarikat bahawa pengisytiharan yang difailkan adalah tidak benar;

iii. Florence Goh memberi keterangan terbuka secepat mungkin siapa yang menyuruh beliau (melalui Godfrey Group Limited) melantik bekas pembantu Presiden Trump melobi Kerajaan Amerika Syarikat bagi pihak Pejabat Perdana Menteri;

iv. Florence Goh dengan segera menyatakan dari mana dana RM1.125 juta (atau USD250,000) diperolehi untuk membayar syarikat lobi 45 Group bagi kerja-kerja melobi bagi pihak Kerajaan Malaysia; dan

v. Jika benar kenyataan media Pejabat Perdana Menteri semalam bahawa Kerajaan Malaysia tidak tahu menahu mengenai perkara ini, maka Dato’ Seri Najib perlu membuat laporan polis serta merta kepada Florence Goh kerana telah melakukan jenayah menggunakan nama Kerajaan Malaysia tanpa kebenaran dan menyamar mewakili Kerajaan Malaysia.

Saya berharap Dato’ Seri Najib sedar bahawa perkara ini akan terus mendapat perhatian di Amerika Syarikat dan di Malaysia; seterusnya mencemarkan lagi reputasi beliau yang sudah pun tercemar. Beliau tidak boleh beranggapan dengan memberi kenyataan mudah seolah-olah syarikat Godfrey Group dan Florence Goh telah “menderma” (sekali lagi) demi kebaikan Kerajaan Malaysia tanpa pengetahuan beliau, perkara ini akan hilang begitu sahaja.

 

RAFIZI RAMLI
AHLI PARLIMEN PANDAN
NAIB PRESIDEN KEADILAN

Dana Kutipan GST Boleh Ditampung Kerajaan Pakatan Harapan Melalui Tiga Kaedah

Saya ingin menyekolahkan Dato’ Seri Najib Razak yang baru-baru ini memomok janji Pakatan Harapan untuk memansuhkan GST dengan alasan tanpa GST Perbendaharaan akan hilang RM42 bilion setahun.

Sebenarnya saya telah ulas dengan mendalam dan disokong dengan angka-angka mengenai perkara ini di dalam buku “Panduan Bina Semula Negara” yang saya tulis dan dilancarkan baru-baru ini. Cara untuk menguruskan Perbendaharaan tanpa mengenakan GST ada dihuraikan di dalam Bab 4 bertajuk “Mengurus Perbendaharaan Negara”.

Punca yang menyebabkan Kerajaan Perseketuan kesempitan sumber kewangan ialah kerana kerajaan terus berbelanja melebihi pendapatan sepanjang dekad lalu dan dekad ini sehingga mewujudkan hutang yang besar (yang digunakan untuk menampung defisit apabila perbelanjaan melebihi pendapatan setiap tahun).

Sebab itu pengurusan perbendaharaan negara tidak hanya berkisar kepada menambah pendapatan, tetapi yang sama penting ialah mengawal perbelanjaan untuk mengurangkan keperluan pendapatan bagi membiayai perbelanjaan tersebut.

Apabila perbelanjaan yang membazir dihentikan dan ketirisan dikawal, penjimatan dari perbelanjaan itu adalah lebih dari mencukupi untuk menampung kekurangan hasil kutipan GST yang dihapuskan.

Oleh itu, untuk pengetahuan Dato’ Seri Najib, tiga kaedah yang akan digunakan oleh Pakatan Harapan untuk menampung perbelanjaan negara setelah GST dihapuskan dihuraikan seperti berikut:

Kaedah 1: Membanteras Rasuah, Mengurangkan Ketirisan

Saya sedar akan ada orang yang memperlekehkan hujah ini dengan alasan pembangkang hanya tahu menyebut kes-kes rasuah sebagai bukti ketirisan, tetapi tidak tentu wang dari kes-kes rasuah itu boleh dikembalikan. Akhirnya, jika GST dihapuskan (kata mereka), kerajaan tetap akan kekurangan dana yang akan menjejaskan operasi kerajaan.

Sebenarnya saya dan rakan-rakan di National Oversight and Whistleblowers (NOW) telah membuat satu kajian akademik yang menggunakan kaedah statistik dan matematik untuk menganggarkan berapa penjimatan yang realistik setiap tahun sekiranya pembaziran dan ketirisan dapat dikawal.

Untuk mengetahui berapa kuantum penjimatan yang realistik, kami perlu menganggarkan terlebih dahulu tahap pembaziran dan ketirisan kerajaan.

Kaedah yang kami bangunkan diterbitkan di dalam satu buku terbitan NOW yang bertajuk “Indeks Pembaziran Kerajaan” yang diterbitkan tahun lalu.

Indeks Pembaziran Kerajaan (IPK) adalah satu peratusan yang memberi anggaran peratusan perbelanjaan kerajaan yang sebenarnya adalah ketirisan dan pembaziran, berdasarkan data-data rasmi kerajaan.

IPK dibangunkan dengan kaedah berikut:

i. Segala maklumat pembaziran, ketirisan dan kerugian yang dilaporkan oleh Ketua Audit Negara di dalam Laporan Ketua Audit Negara 2014 dikatalogkan mengikut jenis dan jumlah

ii. Setiap kes pembaziran itu disemak dengan membandingkan jumlah kerugian yang dikenalpasti dengan jumlah peruntukan yang dikendalikan oleh jabatan/kementerian tersebut

iii. Kaedah statistik digunakan untuk menganggarkan saiz peruntukan yang terdedah kepada ketirisan dan penyelewengan mengikut jabatan/kementerian

iv. Kaedah statistik digunakan untuk menganggarkan peratusan ketirisan dan kerugian mengikut kementerian dan dijumlahkan bagi keseluruhan kerajaan

Berdasarkan data-data yang terkandung di dalam Laporan Ketua Audit, keputusan IPK menunjukkan anggaran pembaziran purata bagi tahun 2014 ialah 15.5% dari perbelanjaan kerajaan yang tidak melibatkan gaji atau kenaan tetap yang seumpama dengannya.

Bila IPK pada paras 15.5% ini dipadankan dengan anggaran jumlah perbelanjaan Kerajaan Persekutuan (yang tidak melibatkan gaji atau kenaan tetap) bagi 2017 yang dianggarkan berjumlah RM136 bilion, ada potensi jumlah penjimatan sebanyak RM21 bilion.

Kaedah 2: Pentadbiran Kewangan Yang Telus Mengurangkan Bayaran Faedah Tahunan

Satu lagi potensi penjimatan perbelanjaan yang boleh dicapai dengan mudah ialah belanja tahunan membayar faedah di atas hutang-hutang yang dipinjam oleh Kerajaan Persekutuan.

Setakat April 2017, jumlah hutang Kerajaan Persekutuan seperti yang disiarkan oleh Perbendaharaan adalah sebanyak RM649 bilion. Dari jumlah itu, bentuk hutang terbesar ialah kertas hutang Kerajaan Malaysia (“Malaysian Government Securities” atau MGS) pada jumlah RM357 bilion, diikuti dengan kertas hutang Terbitan Pelaburan Kerajaan (“Government Investment Issues” atau GIIs) sebanyak RM235 bilion.

Hutang-hutang dalam bentuk kertas hutang yang diterbitkan ini perlu ditebus oleh Kerajaan Malaysia bila sampai tarikh matangnya. Sementara menunggu matang, Kerajaan Malaysia perlu membayar faedah tahunan (selalu disebut sebagai “coupon rate”) mengikut kadar yang diurusniagakan di pasaran hutang.

Seperti juga saham yang dijual beli, kertas-kertas hutang yang diterbitkan kerajaan juga boleh dijual beli. Bagi jual beli saham, lebih baik saham itu, maka lebih tinggi harga yang ditawarkan untuk membeli saham tersebut.

Keadaannya terbalik bagi kertas hutang.

Lebih stabil sesebuah kerajaan dan lebih tinggi reputasi kewangannya, maka pelabur sanggup untuk mendapat bayaran bunga yang lebih rendah demi memegang kertas hutang tersebut. Jika kerajaan itu tidak dihormati dan dicurigai, pelabur tidak ada keyakinan dan kadar faedahnya pun didagangkan tinggi.

Oleh sebab itulah, reputasi antarabangsa Kerajaan Malaysia di mata pelabur adalah sangat penting kerana ia menentukan jumlah bayaran faedah yang perlu dibayar dan ditanggung oleh rakyat Malaysia.

Skandal 1MDB yang merosakkan nama baik Malaysia telah menyebabkan pelabur-pelabur mahukan pulangan yang lebih tinggi bagi setiap ringgit kertas hutang yang diterbitkan oleh Kerajaan Malaysia.

Sebab itulah belanja membayar faedah hutang bagi tahun 2017 dianggarkan berjumlah RM29 billion, iaitu lebih dari separuh wang hasil GST yang dikutip terpaksa digunakan untuk membayar faedah.

Saya yakin jika reputasi kewangan Kerajaan Malaysia dipulihkan, pentadbiran baru boleh meyakinkan pasaran dan pelabur. Keyakinan pelabur itu akan diterjemahkan ke dalam kadar faedah ke atas kertas-kerta hutang yang diterbitkan yang lebih rendah. Saya tidak terkejut kadar faedah itu boleh turun sehingga 1% berbanding kadar sedia ada yang diterjemahkan kepada penjimatan sebanyak RM6.5 bilion setahun.

Hasil dari dua langkah segera yang boleh diambil ini dijangka akan menterjemahkan penjimatan segera sebanyak RM27.5 bilion seperti yang ditunjukkan di dalam jadual berikut.

Kaedah 3: Rasionalisasi Cukai melalui Pengenalan Cukai Ke Atas Keuntungan Jual Beli Saham dan Cukai Jualan dan Perkhidmatan

Ada beberapa inisiatif percukaian lain yang walaupun hasilnya tidak sebesar kaedah 1 dan 2, ia tetap akan menambah hasil kepada kerajaan untuk menampung pengurangan hasil akibat pemansuhan GST.

Saya pernah menyuarakan bahawa kerangka sistem percukaian yang ada didasarkan kepada keadaan ekonomi 1970an yang kini tidak lagi sesuai dengan bentuk ekonomi negara mutakhir. Contohnya, orang kaya yang berjual beli saham sehingga untung beratus juta ringgit dalam tempoh yang singkat tidak dikenakan cukai, sedangkan negara-negara lain mengenakan Cukai Keuntungan Modal (“Capital Gains Tax”) ke atas pendapatan sebegini.

Pakatan Harapan telah menyatakan sebelum ini bahawa Cukai Keuntungan Modal akan diperkenalkan untuk menggantikan GST agar orang kaya yang membuat untung dari jual beli saham membayar cukai (dan bukannya orang miskin tidak berpendapatan yang dicukai GST).

Pemansuhan GST juga bermakna konsep cukai tidak langsung (“indirect tax”) akan kembali ke konsep asal iaitu dicukai di kilang sahaja bagi barang-barang tertentu atau perkhidmatan tertentu di tempat-tempat tertentu. Rasionalisasi percukaian yang akan dilaksanakan oleh Pakatan Harapan boleh menilai kembali pelaksanaan cukai tidak langsung melalui kaedah cukai jualan dan perkhidmatan yang dihadkan kepada barang tertentu di tempat pengilangan dan perkhidmatan profesional dan perkhidmatan mewah yang tertentu sahaja.

Sebelum pengenalan GST, kutipan cukai jualan dan perkhidmatan memang pun sudah mencecah sekitar RM12 bilion setahun. Dengan rasionalisasi yang lebih baik (maknanya jenis barang dan perkhidmatan yang dikenakan cukai adalah lebih sedikit tetapi kutipan lebih cekap agar tidak tiris akibat rasuah), saya yakin kerajaan Pakatan Harapan boleh menjana RM12 bilion dari kutipan cukai tidak langsung, seperti sebelum pengenalan GST.

Cukup Sumber Kewangan Bila GST Dimansuhkan

Dengan inisiatif lain seperti rundingan semula kontrak-kontrak yang berat sebelah dan rampasan harta dari rasuah yang terlibat dalam skandal-skandal besar, saya tidak nampak ada masalah yang meruncing untuk menggantikan sumber pendapatan dari GST yang dihapuskan.
Pokoknya, secara moralnya GST perlu dihapuskan dan kita ada potensi penjimatan yang cukup untuk menampung kekurangan hasil apabila GST dihapuskan kelak.

RAFIZI RAMLI
AHLI PARLIMEN PANDAN
NAIB PRESIDEN KEADILAN

Rakaman penuh sidang media boleh ditonton di

Facebook | Rafizi Ramli
https://www.facebook.com/rafiziramli.keadilan

Youtube | INVOKE Malaysia https://www.youtube.com/channel/UCZR8ZLTDfgMQgLyZBkeqaQg

Pentadbiran Dato’ Seri Najib Bayar RM1 Juta Kepada Bekas Pembantu Kempen Presiden Trump Untuk Melobi Kerajaan Amerika Syarikat

Saya merujuk kepada satu berita yang disiarkan oleh laman Daily Beast, sebuah portal berita dari Amerika Syarikat yang bersabit dengan pentadbiran Dato’ Seri Najib Tun Razak.

Semalam, laman itu menyiarkan sebuah berita mengenai bagaimana Kerajaan Malaysia (melalui sebuah syarikat) telah membayar bekas pembantu kempen Presiden Donald Trump yang bernama Healy Baumgardner-Nardone untuk menjalankan kerja-kerja melobi.

Berita penuh boleh dibaca di http://www.thedailybeast.com/articles/2017/05/24/ex-trump-aide-becomes-lobbyist-brags-about-white-house-ties?via=newsletter&source=DDAfternoon

 

Undang-undang Amerika Syarikat menetapkan bahawa sesiapa yang mahu melobi penjawat awam di negara itu bagi pihak negara asing perlu mengisytiharkan kerja-kerja melobi termasuk butiran-butiran berikut:

1. Bagi pihak siapa kerja-kerja melobi itu dibuat
2. Untuk tujuan apa kerja-kerja melobi itu dibuat
3. Berapa bayaran yang dibuat oleh kerajaan asing bagi kerja-kerja melobi itu

Pengisytiharan itu dibuat melalui satu borang rasmi yang mesti difailkan dengan Jabatan Keadilan Amerika Syarikat (Department of Justice) di bawah peruntukan Akta Pendaftaran Ejen Asing (Foreign Agents Registration Act). Saya sertakan borang pengisytiharan rasmi yang difailkan oleh Healy Baumgardner-Nardone bagi kerja-kerja melobi yang dibayar oleh Kerajaan Malaysia.

Download (PDF, 191KB)

Semakan butir-butir pengisytiharan menunjukkan perkara-perkara berikut:

1. Pengisytiharan itu difailkan pada 19 Mei 2017 iaitu seminggu yang lalu

2. Pada muka surat 3, dinyatakan bahawa firma lobi itu mewakili Kerajaan Malaysia (yang berurusan) melalui sebuah syarikat bernama The Godfrey Group Limited

3. Alamat perhubungan dengan Kerajaan Malaysia disenaraikan di Godfrey Group Limited, 43, Jalan Molek 2/3, Taman Molek, Johor Bahru dan Pejabat Perdana Menteri, Pusat Pentadbiran Kerajaan Persekutuan, Putrajaya

4. Aktiviti melobi yang dibuat merujuk kepada usaha memperkukuhkan hubungan di antara Kerajaan Malaysia dan Kerajaan Amerika Syarikat

5. Pada 9 Mei 2017, Godfrey Group Limited membayar wang berjumlah USD250,000 (bersamaan RM1.125 juta) kepada firma lobi milik Healy Baumgardner-Nardone untuk kerja-kerja melobi

Saya telah dengan segera membuat satu carian di Suruhanjaya Syarikat Malaysia (SSM) untuk mengenalpasti siapa di belakang syarikat The Godfrey Group Limited yang bertindak bagi pihak Kerajaan Malaysia ini.

Malangnya, tidak ada sebuah syarikat pun yang disenaraikan sebagai The Godfrey Group Limited di dalam rekod SSM. Rekod yang paling hampir dengan nama Godfrey adalah sebuah perniagaan milik peribadi bernama Godfrey Enterprise yang mempunyai alamat yang hampir sama dengan alamat yang disenaraikan di dalam borang pengisytiharan yang difailkan di Amerika Syarikat. Alamat Godfrey Enterprise ialah 32, Jalan Molek 1/6, Taman Molek iaitu berhampiran dengan alamat yang di dalam borang iaitu 43, Jalan Molek 2/3, Taman Molek.

Saya sertakan carian SSM bagi Godfrey Enterprise untuk rujukan umum.

Download (PDF, 92KB)

 

Mengikut rekod, Godfrey Enterprise dimiliki oleh seorang yang bernama Lim Boon Hoo yang berusia 70 tahun. Tidak ada bukti setakat ini yang menunjukkan Lim Boon Hoo adalah seorang ahli politik atau ada hubungan dengan Kerajaan Malaysia.

Carian di Google Earth dan Google Map juga menunjukkan alamat 43, Jalan Molek 2/3, Taman Molek seperti yang difailkan di dalam pengisytiharan bagi pihak Kerajaan Malaysia itu adalah alamat biasa yang tidak ada sebarang kaitan dengan jabatan kerajaan:

 

Adalah jelas bahawa Kerajaan Malaysia telah melantik satu firma lobi yang dimiliki oleh bekas pembantu kempen Presiden Donald Trump, melalui sebuah syarikat yang nampaknya tidak wujud (berdasarkan bukti setakat ini).

Persoalan paling utama ialah: apakah keperluan Kerajaan Malaysia melantik bekas pembantu Presiden Trump untuk melobi Kerajaan Amerika Syarikat? Kes yang mana yang perlu menggunakan seorang pelobi berbayar?

Saya mendesak Dato’ Seri Najib Razak menjelaskan kepada rakyat sama ada kerja-kerja lobi yang membabitkan pembayaran berjuta ringgit itu turut melibatkan kes-kes yang beliau mempunyai kepentingan peribadi; iaitu dakwaan penyelewengan melibatkan dana 1MDB terhadap anak tiri beliau dan Jho Low.

Saya juga mahu Dato’ Seri Najib menjawab siapakah sebenarnya di belakang Godfrey Group Limited yang menjalankan kerja-kerja bagi pihak Kerajaan Malaysia dan siapa yang membayar RM1.125 juta kepada firma pelobi Amerika Syarikat itu?

RAFIZI RAMLI
AHLI PARLIMEN PANDAN
NAIB PRESIDEN KEADILAN

Rakaman penuh sidang media boleh ditonton di

Facebook | Rafizi Ramli
https://www.facebook.com/rafiziramli.keadilan

Youtube | INVOKE Malaysia
https://www.youtube.com/channel/UCZR8ZLTDfgMQgLyZBkeqaQg

Kajiselidik Populariti Perdana Menteri Dan Calon Perdana Menteri Pembangkang oleh I-CPI

LATAR BELAKANG
Penganalisa politik berpendapat untuk menang PRU14, Pakatan Harapan (terutamanya) perlu menamakan calon Perdana Menteri. Kegagalan mempersetujui seorang calon Perdana Menteri sering dirujuk oleh penganalisa politik sebagai kelemahan Pakatan Harapan.

Perkembangan politik mutakhir dengan kemasukan PPBM menyertai Pakatan Harapan dilihat menyulitkan lagi sebarang usaha untuk mempersetujui seorang calon Perdana Menteri dari Pakatan Harapan.

Kajiselidik ini dibuat untuk mendapatkan data yang mewakili semua lapisan pengundi (mengikut kaum, jantina, umur dan negeri) untuk menjawab soalan-soalan berikut:

i. Berapa ramai rakyat Malaysia yang masih mahu Dato’ Seri Najib Razak kekal sebagai Perdana Menteri?
ii. Bagaimana populariti pimpinan terkanan pembangkang dari PKR, PAS dan PPBM sebagai calon Perdana Menteri?
iii. Adakah isu siapa Perdana Menteri dari Pakatan Harapan adalah faktor penting yang mempengaruhi undi kepada Pakatan Harapan?

KAEDAH DAN SAMPEL
17,962 orang pengundi berdaftar di seluruh negara ditemuramah di dalam bahasa ibunda masing-masing atau bahasa Melayu.

Kajiselidik melibatkan temuramah melalui telefon di antara analis kajiselidik (penemuramah) dan pengundi (ditemuramah) menggunakan bahasa ibunda masing-masing. Kajiselidik dijalankan selama lebih tiga bulan dari 6 Februari 2017 ke 23 Mei 2017.

Pengundi dipilih dan didail secara rawak oleh sistem kajiselidik berkomputer INVOKE. Seramai 2.8 juta orang pengundi berdaftar didail secara rawak. Dari jumlah itu, 168,796 orang pengundi mengangkat telefon dan 17,962 orang pengundi menjawab kesemua soalan yang ditanya.

Keputusan hasil dari kajiselidik melibatkan 17,962 orang pengundi berdaftar ini kemudiannya diterjemahkan kepada keputusan nasional mengikut agregat seperti berikut:

i. Keputusan 17,962 orang pengundi diagregatkan mengikut umur, jantina dan kaum supaya melambangkan taburan demografi pengundi di seluruh negara
ii. Keputusan 17,962 orang pengundi diagregatkan mengikut taburan pengundi di setiap negeri supaya melambangkan kedudukan kerusi parlimen di seluruh negara

Pengundi ditanya soalan-soalan berikut:

Soalan 1
Adakah anda setuju atau tidak setuju dengan apa yang Najib Razak lakukan sekarang sebagai Perdana Menteri?
a) Setuju
b) Tidak Setuju
c) Tidak tahu (Jangan Baca)

Soalan 2
Antara yang berikut yang manakah menjadi pilihan anda sebagai Perdana Menteri Malaysia yang seterusnya?
a) Najib Razak
b) Mahathir Mohamad
c) Anwar Ibrahim
d) Muhyiddin Yassin
e) Mukhriz Mahathir
f) Hadi Awang
g) Azmin Ali
h) Rafizi Ramli
i) Nurul Izzah
j) Wan Azizah
k) Lain-lain (Jangan Baca)
l) Tidak tahu, tidak pasti (Jangan Baca)
m) Enggan memberi jawapan (Jangan Baca)

KEPUTUSAN
Keputusan terperinci dan angka-angka adalah seperti di dalam slaid yang dilampirkan.

Download (PDF, 605KB)

PEMERHATIAN UTAMA
1. Hanya 3 dari 10 rakyat Malaysia menamakan Dato’ Seri Najib sebagai Perdana Menteri pilihan mereka selepas PRU14

2. Lebih ramai rakyat Malaysia yang tidak berpuas hati dengan tindakan Dato’ Seri Najib berbanding yang berpuas hati

3. Lebih satu pertiga dari responden yang bersetuju dengan tindakan Dato’ Seri Najib tidak menamakan beliau sebagai Perdana Menteri

4. Pola populariti Dato’ Seri Najib hampir sama dengan pengundi dari ketiga-tiga kaum terbesar iaitu Melayu, Cina dan India

5. Dato’ Seri Anwar adalah calon yang paling popular di kalangan pemimpin pembangkag yang mendapat sokongan dari semua kaum

Dikeluarkan oleh:
Rafizi Ramli
24 Mei 2017

Bagi pihak INVOKE

Victory For Pakatan Harapan In GE14: Avoid Taking Shortcuts, Avoid Jumping To Conclusions

 

The 12th KEADILAN National Congress that ended two days ago was significantly different from the annual general assemblies of other parties. The KEADILAN National Congress lasted for only one day with short speeches and a tight schedule. The tight schedule meant there was little room for delegates to heap praises on the leadership. The one day period meant that the cost of organizing the congress was only RM150,000, which did not burden the party to the extent of having to seek donations from wealthy Arabs.

Many may not realize that PKR has a different political culture. PKR’s culture is more focused on work achievement and doing away with the practice of feudal politics which is full of celebration and protocols.

18 years ago, as a 21 year old young man working in London, I joined KEADILAN from afar. I was immediately appointed to the KEADILAN Youth EXCO (at that time) from London, eventhough I have never met the KEADILAN leaders. I joined KEADILAN from London because I believed this party dared to go against the grain and will succeed in bringing about a new political culture.

Leading Public Opinion Against “Conventional Wisdom”

The annual KEADILAN National Congress is a meeting to celebrate the diversity of Malaysia. There were Malays, Chinese, Indians, Ibans, Bidayuh, Kadazans, Muruts; even some Orang Asli. There is no single party in Malaysia that represents all races and religions like KEADILAN.

However, 18 years ago when the party was founded, public opinion (or “conventional wisdom”) at the time indicated that a multi-racial party that transcends ethnic boundaries (and not only fight for the interests of a single race) will not last long. Today, KEADILAN is the first and only party in the history of Malaysia to receive all races and have MPs/ADUNs in every state from Perlis to Sabah and Sarawak.

After the 2004 General Election (GE), KEADILAN was left with only one seat. We were ridiculed as a mosquito party that was about to be buried. Three years later when Anwar Ibrahim said the opposition could seize several states and deny BN a two-thirds majority in the 2008 general election, everyone belittled the confidence of Anwar and KEADILAN. In the 2008 general election, KEADILAN proved the conventional wisdom wrong when the opposition denied Barisan Nasional the two-thirds majority and the opposition has since successfully administered Selangor and Penang.

When Anwar Ibrahim established Pakatan Rakyat after the 2008 general election, many people were not confident that the opposition coalition could last long. They said this coalition “shared the same pillow but had different dreams”. Nevertheless, Pakatan Rakyat created history as the first opposition coalition in this country to win the popular vote against BN in a general election.

When the KEADILAN President, Dr Wan Azizah Wan Ismail established Pakatan Harapan without the participation of PAS, public opinion at that time indicated that an opposition coalition without PAS had no hope. There were also those who criticized (including NGOs and the media friendly to the opposition) the decision of the KEADILAN President as being rash and negligent.

Today, Malaysia believes that the only opposition coalition with the potential to defeat BN is Pakatan Harapan, not Gagasan Sejahtera (anchored by PAS). Therefore, the question of who will become the next Prime Minister is only posed to Pakatan Harapan, because public confidence is placed in Pakatan Harapan (and not Gagasan Sejahtera).

I mention all this to show that for 18 years, all major decisions taken by KEADILAN was always ahead of public opinion or “conventional wisdom”, but eventually we proved to be correct. The major shift brought by KEADILAN (since 1998) always began with the belittling by the intellectuals, NGOs and media at that time, before the shift actually happened (for example: the emergence of the first multi-racial party, to the founding of the first national opposition coalition to last 3 general elections, to denying two-thirds majority of Barisan Nasional and now, potentially to defeat Barisan Nasional in the upcoming GE).

The reason for this is that KEADILAN is a reformist party – many of our ideas and views were ahead of conventional wisdom (which was shaped by the entrenched socio-political culture) because we brought ideas that challenged the current thinking at that time.

The Question of Reformist Prime Minister Candidate

The same can be said for the question of who will become the Prime Minister if Pakatan Harapan won. Our answer is clear – he is Anwar Ibrahim. Current public opinion (from the perspective of political analysts, media, NGO leaders, and commentators in news portals) deride that “KEADILAN is fooling themselves” and “KEADILAN is mad” because Anwar Ibrahim is still in prison.

Whether they realise it or not, many of the ideas that drew public support to Pakatan Harapan originated from Anwar’s fight against the one-party system of government under Barisan Nasional since 1998. Calls for the government to respect the rakyat, desire for the government to be more responsible in managing the national coffers, and disgust towards the culture of corruption that enriched the ruling elite in society – all these are ideas that sparked the reformasi movement, which grew to a large scale thanks to Anwar Ibrahim and KEADILAN.

Therefore supporting these ideas of reform means supporting Anwar Ibrahim for his determination to position the government as servants of the people, and not the other way around.

I dare to write like this because the statement in paragraph above (that support for a change of government is directly correlated with the personal support of Anwar Ibrahim by most Malaysians) has been proven correct through a survey conducted by INVOKE Malaysia for three months since February 2017.

The survey involving 18,000 voters showed that the opposition leader with the highest support level to be prime minister if Pakatan Harapan wins is Anwar Ibrahim. More importantly, Anwar Ibrahim is the only opposition political figure with the support of all races in this country, making him the only opposition political leader with the moral legitimacy to become the prime minister for all Malaysians.

The full survey will be published today. I mentioned this in advance as a reminder that the selection of Anwar Ibrahim as the top choice of Malaysians is not a matter of opinion or tastes (while I respect my fellow opposition colleagues who are entitled to their own preferences and inclinations), but it is the will of the majority of people who support Pakatan Harapan and are seeking the change advocated by Anwar Ibrahim over the past two decades.

Whilst I understand that Pakatan Harapan parties have their own potential candidates, my view is that negating the people’s will based on a political calculation that Anwar Ibrahim is in prison will marginalize the majority of Pakatan Harapan supporters.

The Royal Pardon Method Is Available, Though It May Seem Difficult

The rakyat know that the royal pardon method can be used to enable Anwar Ibrahim to be released immediately and compete in a by-election. This method has been used in compassionate cases to release criminals, let alone Anwar Ibrahim is a political prisoner who is clearly being persecuted by political enemies seeking to silence the voice of the people demanding for change.

Although the general opinion (among the middle class, political commentators, NGOs and the media) may not be favourable to this method, KEADILAN knows that when Pakatan Harapan wins the 14th general election, a senior leader can hold the post of Prime Minister (as interim prime minister) and immediately seek a royal pardon for Anwar Ibrahim.

Our friends in DAP and AMANAH have also agreed that the Opposition Leader, Dato’ Seri Dr Wan Azizah, can become interim Prime Minister (representing Anwar Ibrahim) and will immediately seek the release of Anwar Ibrahim through a royal pardon. I am confident that, within one month from the date of the GE14 victory, Anwar Ibrahim can be released this way and immediately take in a by-election, before being sworn in as Prime Minister.

Indeed, it is not a simple matter.

I have read some views that this plan was too dependent on “ifs” – if Pakatan Harapan wins, if Anwar is released, if Anwar is able to contest, if he wins the by-election, and so on. All these “if” are political decisions within the purview of the federal government that can be carried out legally and within a short period of time after Pakatan Harapan wins Putrajaya.

Prior to this, there were also some important decisions (made by KEADILAN after GE13) that did not receive some quarters’ approvals at first because they too, were reliant on “ifs”. The best example is the establishment of Pakatan Harapan and the prospects of defeating Barisan Nasional in a three-cornered fight.

Many political commentators, NGO leaders and media practitioners were doubtful of Pakatan Harapan’s survival when it was first established two years ago without the membership of PAS. I note that these same political commentators, NGO leaders and media practitioners are now trying to push Pakatan Harapan to nominate a Prime Minister candidate, when two years ago they were not even confident in Pakatan Harapan.

They do not realize that by urging KEADILAN to name a Prime Minister candidate from among leaders who are outside prison (instead of Anwar Ibrahim), they are admitting their error of rejecting the establishment of Pakatan Harapan two years ago.

The same can be said for Pakatan Harapan’s prospects of winning GE14 in a three-cornered fight.

Previously, political commentators, NGO leaders, and media practitioners were equally critical of the supposed lack of consensus in Pakatan Rakyat because of the ideological differences of the respective parties. Likewise, they disagreed with Pakatan Harapan’s strategy of forging ahead without PAS. Such commentators believe that without PAS, Pakatan Harapan cannot succeed.

Yet they do not realize that the political landscape has changed completely. In this new political scenario, it has been proven empirically that only KEADILAN will benefit in the event of a straight fight, since only KEADILAN (from among the opposition parties) will receive votes from all races, while other parties tend to be more popular with a single race.

In the event of a one-to-one contest, surveys after surveys have shown the following projected voting patterns:

1. The non-Malay voters (Chinese and Indians) will not vote for PAS. At most, PAS will only obtain about 5% of the non-Malay votes. In all the seats where non-Malay voters exceed 20%, PAS will lose in a one-to-one fight with Umno because non-Malay voters either will not vote or even switch their support to Umno to shun PAS. Of the 165 parliamentary seats in the Peninsula, more than 75% of them are seats where non-Malay voters are more than 20%.

2. Malay voters from UMNO and PAS may not necessarily vote for BERSATU or AMANAH (even in a straight fight) because they consider both parties to be splinter parties. There is a possibility that they will not come out to vote, spoil their vote, or even vote for Umno! Moreover, with the votes of the non-Malays for BERSATU and AMANAH not being at par to the votes for DAP and PKR, it can be shown (using published data) that there is not much difference for BERSATU and AMANAH in a one-to-one or three-corner fights.

If my fellow KEADILAN leaders and I were to cave in to the opinions of a few NGO leaders and compromised our principles just for the sake of building a coalition that includes PAS (for the purpose of a straight fight), the number of seats that will be won by the opposition coalition may not be very different from what we have now.

However, when it has now become more apparent that the influence of PAS in a three-corner fight is waning as voters pay more attention to political coalitions with the potential to win Putrajaya (and not just a few seats), I am certain the same vocal political commentators and NGO representatives will silently accept that reality. Furthermore, Deputy Prime Minister, Dato’ Seri Zahid Hamidi, himself had admitted that a three-corner fight does not necessarily make it any easier for Umno/Barisan Nasional to win.

Without realising it, the rakyat are mentally preparing themselves for a clash between Barisan Nasional and Pakatan Harapan. Doubts and strong criticisms that were initially the result of ‘conventional wisdom’ at that time will eventually fade into obscurity.

Avoid Taking Shortcuts

I have repeatedly appealed to the public not choose shortcuts in bringing about change. I often remind others that changing the fate of the rakyat and the country is not a game of chess between a few groups of political elites who decide in a meeting room; isolated from the rest of the rakyat.

Lasting change must involve as many ordinary citizens as possible. Therefore, our important decisions and strategic directions cannot marginalize the sentiments of the majority of rakyat who support and participate in the wave of change, even if this leads us down a road that appears to be more difficult as it is still untested.

The same applies to strategic decisions taken by KEADILAN and Pakatan Harapan.

Preparing to face a three-corner fight and defend the coalition parties of Pakatan Harapan, such as AMANAH and BERSATU, looks much harder compared to the easy route of sacrificing AMANAH, BERSATU or DAP to fulfill the demands of PAS. But that is not the will of the majority of the rakyat. Such a shortcut does not reflect the reformasi objective which is based on the principle of justice for all and zero tolerance towards corruption.

I also agree that making Anwar Ibrahim the Prime Minister through a royal pardon and a by-election after Pakatan Harapan wins is not the easiest route to take. But that is also the route that will receive the most support from Malaysians of all races, if we truly want to remove Dato’ Seri Najib from Sri Perdana.

Most importantly, Malaysians who want change need to realize we are where we are today because of the support from the many unnamed Malaysians who have helped us. Many have not held any party positions (not even the smallest position in JKKK), yet they have supported our efforts to change the Barisan Nasional government since 1998 because they know the dangers of corruption and the over-concentration of power in the hands of the few political and business elites.

That is why I pray Pakatan Harapan leaders will not disappoint the people and will avoid the temptations of corruption and powers that is now causing the demise of Umno/Barisan Nasional. I pray that Allah will grant the fortitude and determination for Pakatan Harapan leaders to not be diverted from the struggle of the people and not be defeated by the evil of corruption, abuse of power and embezzlement.

I am not perturbed if there are a few who criticize my political opinions; whether about the establishment of Pakatan Harapan, my stance towards PAS, my view that Pakatan Harapan can win in a three corner fight, or my belief that Anwar Ibrahim can become the Prime Minister through the royal pardon route.

Because (in spite of all the critics over the years) Dato’ Seri Najib himself has recently practiced shouting “Lawan Tetap Lawan” to his army of UMNO cybertroopers as though he is ready to become the opposition. Najib himself is well aware that a three-cornered fight will not be an easy ride for him.

Ahli Parlimen Pandan dan Naib Presiden/Setiausaha Agung Parti Keadilan Rakyat || Member of Parliament for Pandan, Vice President/Secretary General of Justice Party